حضرت رقیه نوحسی
سنیـن یانـۇنـدا گـؤر بابا، وۇرانـدا کـوفییان منـی
گئدینجه شامه اؤلدۆرهر، یقین بۇ ساریبان منـی
هانی ازهلکی عیزّهتیم، نه گلدی آل-ی-هاشیمه؟
قالێب هایاندا اکبریم؟ وۇرۇللا قمچی باشیمه
عمیم هانی؟ گلیب باخا گؤزیمده قانلێ یاشیمه
گؤره سالێب نه حالته؟ بۇ گردهن-ی-زمان منی
مگهر یتیمه قێزلارێ سالار بۇ حاله روزگار
نه وار باشێمدا معجریم، نه یۆزده بُرقَع-وْ-خمار
جفای-ی-تازییانه دن وجودیم اوْلدۇ زخمدار
ندیر گۆناهیم ائی بابا؟ وۇرۇر بۇ شامییان منی
ائدیبله غم خزینهسی، بۇ قلب-ی-پاره پارهمی
یاناندا خئیمهگاهیمیز، آلێبلا گوشوارهمی
یوْخۇمدۇ بیر کسیم بابا، کسیبله راه-ی-چارهمی
سالێبلا آت قاباغێنا، ائدیبله باغرێ قان منی
یتیمه بیر قێزام بابا، اسیر-وْ-خوارهم آغلارام
گئدیبدی صبر-وْ-طاقهتیم، علیل-وْ-زارهم آغلارام
گلهن وۇرار، گئدهن وۇرار، یوْخۇمدۇ چارهم آغلارام
غریق-ی-سئیل-ی-اشک ائدهر، بۇ چشم-ی-خونفیشان منی
وۇرۇبدێ سیلی شئمر-ی-دون، بنؤوشه تک یانێب اۆزۆم
اوْدۇر کی متّصل تؤکۆر، عذاره قانلێ گؤزیاشێم
قوْلۇمۇ باغلایێب عدو، دؤنۆبدۆ شامه گۆندۆزۆم
کسیر قوْلۇمۇ اینجیدیر، بۇ بند-ی-ریسمان منی
نقدری صبر ائدیم مگهر، دیل آچمایێم شیکایهته
هله جفاسی دۆشمهنین، یئتیشمهییب نهایهته
عیالیوی اسیر ائدیب، چکیلله هر ویلایهته
خرابهلرده اؤلدۆرۆر، بۇ مئحنهت-ی-گیران منی
علاج یوْخدۇ دینمیرهم، وۇراندا شئمر عیتابیله
باشۇن دالێنجا شامه دک، گرهک گلهم شیتابیله
وئرهم خرابهلرده جان، بۇ سوز-وْ-ائلتیهابیله
غم-ی-فیراقون ائیلهییب، علیل-وْ-ناتوان منی
دوْیۇنجا آغلێیانمادێم، اۆرهکده قالدێ حسرهتیم
دییار-ی-شامه عازیمهم، چتیندی بیر رجعتیم
بۇیۇر دارێخماسێن بیبیم، یئتیشسه هر اذیتیم
قاباغا وئرسین اللــهرین، وۇراندا ساریبان منی
بۇ اهل-ی-کینه آنلایێب کی من چوْخ ایستیرهم سنی
اوْدۇر سبب کی چکدیلهر، بۇ قتلگاهیدهن منی
موزاحیم اوْلمایێم داخێ، مرخّص ائت رقیّهنی
اگرچی سنسیز اؤلدۆرۆر، بۇ ناله-وْ-فغان منی
گلهنده؛ قارداشێم منی سوار ائدیردی محمیله
محبّت ایله ائندیریب یئتهنده هر منازیله
اوْدۇر کی آختارێر گؤزۆم، کی بلکه اکبریم گله
سوار ائده کجاوییه اوْ یار-ی-مئریبان منی
کریمینین رقیّهدهن حیمایهت آرزوسی وار
همین بۇ شئعره جاییزه شفاعهت آرزوسی وار
هوای-ی-شامی چوْخ سئویر، زییارهت آرزوسی وار
دئییر یئتیر اوْ قبره ائی، خودای-ی-لامکان منی